Mehmet GÜL

Merhaba sevgili katranlik.com ziyaretçileri. Yaklaşık üç ay gibi uzun bir aradan sonra yeniden, kocaman merhaba. Mesleğimiz icabı yoğun bir tempo döneminden sonra, siteye yazı yollamanın sevinci içindeyim. Bu site,hep dile getirdiğimiz üzere kişisel bir site olmayıp köyümüze ait bir site. Ama ne yazık ki, siteye yazan, malzeme yollayan genelde üç beş arkadaşımız. Bu konuda ne okumuş, ne üniversite okuyan, ne de köy sakinlerinden bir ses, bir soluk çıkmıyor. Dolayısıyla da iş bizlere kalıyor. Her neyse, her şeye ve ilgisizliğe rağmen biz yazmaya devam edeceğiz. Bu seferki konumuz, yine güncel bir konu olan cami konusu olacak.

Sevgili dostlar, çocukluğumuzda; hatta nerdeyse bebek yaşta, yaz geldimi ailemiz bizleri dooğru camiye yollardı. Hatta bazen Mahammet hocam “yavrım yarine gelirken beşşinide getir emi!” derdi. Adam haklı gardaşım, anasının bakamadığı camiye yollanırdı, daha bebakene. Neyse yaklaşık anasınıfı çağındayken, biz çocuklar camiye giderdik. Camiye ilk gelirken çocuklar acemilikten pek yaramazlık yapamazdı.Biraz zaman geçip alıştımı, gözler açılır, başlardı yaramazlıklar.

Cüze, elif-ba cüzüynen başlardık. “elif, be, te,se,cim,……….ye” dedik mi harfler öğrenilirdi. Ondan sonra sıra “elisin eee,elesere iii, elötörö öööö…….” diye devam eder, “eli küstüüü eeennik, eli kesere iinniik, eli kötörüüü öönnüük. Be köstüüü bennik, be kesere binniiik, be  kötörüüü böönnüük…….ye küstü yennik, ye kesere yinnik, ye kötörüüü yöönnüük” diye ilk sayfalar geçilirdi sabah sabah. Tabi sabah demek, konu oluyordu şimdiki öğretmen tabiriyle. Yaklaşık elif cüzünü öğrenip aktarmak için beş sene yaz tatilimizi harcar, anca ilkokulu bitirirkene çat pat Kur’an-ı Kerim okumaya, yani elham cüzüne başlardık. Elham cüzüne de, yine ilkönce hecelerle girerdik işe: “elif lemmisi el,hamimmisi ham, eeelham, delötörö döö, elhamdü. Teş lemasınlaa, elhamdülilla, hasara hi,elhamdülillahi. Rasın ra, teş belemesere bil, rabbil, aynasın a, rabbil a, lemisinle, rabbil aale…….ila ahir” devam ederdi.
Her cüz akdaran(bitiren) bir kilo gırniş şekeri alır, camideki çocuklara dağıtır dı.(gırniş şekeri şimdiki Mevlana şekerine benzer bir şekerdi) Cüz aktarmak aynı askerde uzman çavışlıkdan assubaylaa yada subayla geçmek gibiydi. Forsu olurdu. Arkadaşlardan geride galanlara “oliç ben galana Elham cüzü okiiciim” diye caka satardık. Arkadaşta “eyikine bir cüz akdardın ha, olim bende akdarırım gelecek senie” diye cevaplardı. Camide bir hirarşik sıra vardı. Camiye ilk gelen kapının aazına yakın olan sıraya elif cüzcülerinin oraya oturur. Caminin en gıdemlisi ise tabiî ki hocanın yanında otururdu. Hocanın yanına oturmak yaklaşık altı seneyi felan alırdı. Amma oriee bir ulaştınmı işin kebap. Hocanın yardımcısı gibi torpillisin, arkadaşlarının yanında itibarın yükselir, hocanın yetişiremediği çocukları dinler, sabah verirsin, yada “öğrende gel” deyiverirsin. Tabi bu iş bayağı zevkli olur. Hocanın yanına ulaşmak, aslında yakında mezun olacak olmak gibiydi.

Yukarıda anlattıklarım, camide yapılan yaramazlıklardan arta kalan sürede yapılan çalışmalardı. Yani caminin önemli bir kısmı yaramazlıklarla geçerdi. Hocamız kızları dinlerken, veya gözleri dinlenirkenJJ biz de her türlü yaramazlıklara yelken açardık. Mesela cüzlerimizin bükülme yerinin ortasından bir delik açar oradan hocayı dikizlerken, diğer yandan tepişme, cimcik atma, en kenardakini yiterek sıradan düşürme ve hatta işi biraz daha ilerleterek güreş bile tutma gibi türlü türlü yaramazlıklar yapardık. Tabi hocam bize “okiiverin!!!” diye bağırınca, hiç oralı değilmiş gibi cüz okumaya başlardık. Arada birde radara yakalanır, daldığımız yaramazlıktan ensemize gelen köftevariJ Osmanlı tokadıyla titreyip kendimize gelirdik. Sıkılan arkadaşlar “ hocam su içicim, yada tuvalete gedicim” diye bahane uydurup yaramazlığa aşağıda devam ettiğimiz, bazende hocamızdan acılı köftelerJ yediğimiz olurdu. Birde evden çıkarken camiye gidiyorum deyip te, soluğu köyümüzün üstünde eski bentte aldığımız zamanlar da olurdu. Bende gittiğimizi duyan ailemiz bizi orda yakalar yada, yakalamaya ramak kala kaçardık. Ama akşam evde, ayrıca hesabı öderdik.

O zamanlar camide en çok hoşumuza giden zaman son saatti. Mahammet hoca son saatte dini sualler sorardı, bizlerde cevaplardık büyük bir zevkle. Sualleri sorar, dağılma vakti gelince doğru cevabı bilen önce çıkardı camiden. Bu çok hoşumuza giderdi. Camiden çıkar çıkmaz dooğru eve gider, tel arabalarımızı alır, bağlara üzüm getirmeye giderdik.
Şimdi camiye giden bir çocuğu gördüğümde, aklıma cami anıları geliverir tatlı bir esinti gibi.

Bir sonraki yazımızda buluşmak dileğiyle saygılarımla...